İnsan bazen şöyle yürüyüp çıkmak istiyor kendi hikayesinden...

"İnsan bazen şöyle yürüyüp çıkmak istiyor kendi hikayesinden."

İnsan yaşadığı yeri terk etmez esasen. Asıl terk edilen, zamanla içine sindirilemeyen bir yaşantı, bir kimlik, bir anlatıdır. Milan Kundera’nın dediği gibi: “İçinde yaşadığı yeri terk etmek isteyen kişi mutsuz kişidir.” Ama bu mutsuzluk, sadece dış koşullardan doğan bir huzursuzluk değil, insanın kendi hikayesinde duyduğu yabancılaşmanın adıdır çoğu zaman.

İnsan anlatıdan ibarettir. Kendine anlattığı, başkalarına sunduğu, geçmişten bugüne taşıdığı, geleceğe umutla ya da korkuyla bağladığı bir hikaye. Bu anlatının içinde bir başrolü vardır, belki bir çatışması, belki yarıda kalan cümleleri... Fakat gün gelir, o hikayede kendisine artık bir yer bulamaz olur. Ne söylenen sözler yankı bulur içinde, ne de adımlar anlamlı bir yere varır. O an başlar gitme arzusu; bir şehirden, bir evden, bir yüzden değil — kendinden kaçıştır bu.

Ama insan kendinden nereye gider?

Yeni bir ülkeye mi? Yeni bir bedene mi? Yeni bir isme mi? Neresi bu sığınak? Burası bilinmez. Ve zaten gitmek isteyenin derdi, nereye gideceğini bilmek değildir; artık burada kalamayacağını bilmektir.

Kendi hikayesinden çıkmak, bir tür ölüm provasıdır aslında. O güne dek inşa edilen anlamın, ilişkilerin, seçimlerin geçersiz kılınmasıdır. Fakat bazen, kalmak da bir tür intihardır. İnsan, yıkmadan yeniden kuramaz. Hikayenin kahramanı olmak, bazen onu terk etmeyi de gerektirir.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yabancı

 "İnsanların dünyasında kendimi hep bir yabancı gibi hissettim. Onların neşeli kahkahaları, birbirlerine sarılmaları, sıradan sohbetleri… Bütün bunlar bana o kadar uzak ki, sanki başka bir gezegenden gelmişim gibi. Onların arasında dolaşırken, sürekli bir rol oynuyorum; bir palyaço, bir soytarı, bir sahtekâr. Gülümsüyorum, çünkü gülümsemem gerekiyor; konuşuyorum, çünkü sessiz kalırsam fark edilecek. Ama içimde, derinlerde, bir fırtına var. Bu fırtına, ne olduğunu tam olarak bilmediğim bir korku, bir utanç, bir eksiklik hissi. İnsanlar bana baktığında, sanki içimdeki bu boşluğu görebilecekler diye korkuyorum. Onların gözlerinde kendimi görüyorum: bir hiç, bir gölge, bir yalan. Belki de asıl korkum, onların bunu fark etmemesi. Çünkü o zaman, bu maskeyi sonsuza dek taşımak zorunda kalacağım. Çocukken, bu hissin geçeceğini sanırdım. Büyüdükçe, insanların nasıl yaşadığını, nasıl sevdiğini, nasıl mutlu olduğunu öğrenebileceğimi düşünürdüm. Ama büyüdükçe, bu boşluk sadece derinleşti. İns...
Devamı

18 Ay...

İnsan öldüğünde en yakınının, en sevdiğinin unutma süresi 18 aymış. Yani 18 ay sonra acısı diner, sizi tatlı bir anı olarak anımsarmış. Düşününce içim acıdı bir an,, Değer verdiklerimin,çok sevdiklerimin, "onlar olmadan asla olmaz" dediklerimin beni 18 ay sonra unutacak olması... İyi bir iş, geniş bir ev, bir araba, emeklilik hayalleri, “hele şu da olsun rahatlayacağım” derken bir bakıyorsun hayatın sonuna gelmişsin.. Lakin bizim yaratılış sebebimiz araba, ev, bağ, bahçe değil ki... Hiçbir değer üretmeden, iz bırakmadan yaşanan bir hayat 80 yıl değil de 800 yıl olsa ne yazar ki? 18 ay da unutulduktan sonra... Yazık oluyor bize. Çok ucuza gidiyoruz. -İnsanın yetiştirdiği öğrencileri olmalı, öğretmen olmasa bile... -Yazdığı bir kitabı olmalı en azından, ya da yazmaya niyetlendiği... -Tanımadığı, adını bile bilmediği insanlarda iz bırakmışlığı olmalı... -Birileri çevirmeli yolunu “Siz beni tanımazsınız ama ben sizi tanıyorum, siz benim hayatımı değiştirdiniz” demeli yıllar sonra...
Devamı

Sürekli Devinim, Sürekli Özveri...

 “Sürekli devinim imkansızsa, sürekli özveri zorunlu mudur?” Javert, Sefiller romanın da yasayı temsil eden dürüst polistir. Katı bir adalet anlayışına sahip olan Javert, bir gün peşinde olduğu suçluyu tam yakalayacakken bir tuzağa düşer. Kendini ölümle burun buruna bulmuşken, onun hayatını kurtarmaya gelen kişi, Javert’in yakalamak için uğraştığı Jan Valjean’dır. Aranan bir suçlu, polisi içinde bulunduğu durumdan kurtarır. İşte bu durum, polis için büyük bir buhranın başlangıcı olacaktır. Javert bir ikilemle karşı karşıyadır: Suçluyu gözaltına alırsa, bu suçlu Javert’in hayatını kurtardığı için insani yasaya ihanet etmiş olurdu. Eğer gitmesine izin verirse, her zaman inandığı ve güvendiği değerlerden taviz vererek görevine ihanet etmiş olurdu.Javert intihar etmeden önce, bu müthiş ikileminin sonucunda iç dünyasında yaşanan çatışmayı Victor Hugo şu şekilde anlatır bize: Javert, büyük bir ıstırap içindeydi. Allak bullak olmuş, gaflet anında bile berraklığını koruyan bu zihin saydaml...
Devamı