Seçtiğimiz ilişkiler...

Frida Kahlo geçirdiği talihsiz kaza sonrası iyileşmeye ve sosyalleşmeye başladığı dönemde Diego ile tanışıyor. Diego da onun gibi bir ressam. Aşık olup evleniyorlar. Her şey yolunda derken Diego’nun Frida’nın ablasıyla olan ilişkisi ortaya çıkıyor.

Onun hayatında yarattığı acıyı Frida şöyle ifade ediyor:


“Beni anlamadın demeyeceğim. Beni anladın. Zaten en dayanılmaz acı buydu. Sen beni anladın. Anladığın halde canımı yaktın. “


Diğer bir tarafta hangi ikili var sizce?

Sartre ve Beauvoir ikilisi 1929 yolunda Paris’te tanışıyor. Yazarlar, ilişkileri boyunca neredeyse her gün görüşüyor fakat hiçbir zaman evlenmiyorlar. evliliği düşünmüyor ve hiç birlikte yaşamıyorlar.

Beauvoir Sartre’la olan ilişkisini şu şekilde ifade ediyor;


“Sartre’la karşılaştığım zaman, her şeyi kazandığıma inanmıştım. Onun yanında benim kendimi gerçekleştirmem başarısızlığa uğrayamazdı. Şimdi kendi kendime şunu söylüyorum: Kurtuluşu bir başkasında görmek, yıkılmanın en güvenli yoludur”


Tomris Uyar, bir röportajında Turgut Uyar’ın kendisine olan aşkını şöyle tanımlamıştı:


“Turgut beni her an elinden kaçıracakmış gibi gereksiz bir kaygıyla yıpranacak, ben de hiç bir rekabetin söz konusu olmadığı bir alanda boyuna birinci seçilmekten yorulacaktım.”


Ve nihayetinde Nietzsche, 21 yaşındaki Lou von Salome ile tanıştı. Salome Nietzsche’yi büyülemişti lakin, aşık Nietzsche o kadar da çekici değildi. Salome Nietzsche’nin evlilik tekliflerini her seferinde reddetti.

Salome sahip olmak istediği ilişkiyi şu şekilde ifade etti;


“Belki en başında birbirimizle başka türlü kaynaşabilirdik, mücadele etmeden, çekinmeden, birimizin veya diğerimizin üstün ya da aşağı olması söz konusu olmadan. Sadece gençliğimizin tazeliğiyle , duyduğumuz sevinç ve esrimeyle.”


Freud kızına yazdığı bir mektupta;

“Sevgili Anna, en güvendiğin insanlardan kötülük görüp üzülmen güçsüz biri olduğun anlamına gelmez. Fizik kurallarına göre: sırtını dayadığın bir nesne birdenbire giderse sen de o yöne doğru devrilirsin. Yani bunun güçsüzlükle alakası yok.” diye yazar.


Seçtiğimiz ilişkiler aslında sevdiğimiz insana, bizi mutsuz edebilme hakkını vermemiz ve bu hakkı asla kullanmayacağına inanmamız üzerine kuruludur.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yabancı

 "İnsanların dünyasında kendimi hep bir yabancı gibi hissettim. Onların neşeli kahkahaları, birbirlerine sarılmaları, sıradan sohbetleri… Bütün bunlar bana o kadar uzak ki, sanki başka bir gezegenden gelmişim gibi. Onların arasında dolaşırken, sürekli bir rol oynuyorum; bir palyaço, bir soytarı, bir sahtekâr. Gülümsüyorum, çünkü gülümsemem gerekiyor; konuşuyorum, çünkü sessiz kalırsam fark edilecek. Ama içimde, derinlerde, bir fırtına var. Bu fırtına, ne olduğunu tam olarak bilmediğim bir korku, bir utanç, bir eksiklik hissi. İnsanlar bana baktığında, sanki içimdeki bu boşluğu görebilecekler diye korkuyorum. Onların gözlerinde kendimi görüyorum: bir hiç, bir gölge, bir yalan. Belki de asıl korkum, onların bunu fark etmemesi. Çünkü o zaman, bu maskeyi sonsuza dek taşımak zorunda kalacağım. Çocukken, bu hissin geçeceğini sanırdım. Büyüdükçe, insanların nasıl yaşadığını, nasıl sevdiğini, nasıl mutlu olduğunu öğrenebileceğimi düşünürdüm. Ama büyüdükçe, bu boşluk sadece derinleşti. İns...
Devamı

18 Ay...

İnsan öldüğünde en yakınının, en sevdiğinin unutma süresi 18 aymış. Yani 18 ay sonra acısı diner, sizi tatlı bir anı olarak anımsarmış. Düşününce içim acıdı bir an,, Değer verdiklerimin,çok sevdiklerimin, "onlar olmadan asla olmaz" dediklerimin beni 18 ay sonra unutacak olması... İyi bir iş, geniş bir ev, bir araba, emeklilik hayalleri, “hele şu da olsun rahatlayacağım” derken bir bakıyorsun hayatın sonuna gelmişsin.. Lakin bizim yaratılış sebebimiz araba, ev, bağ, bahçe değil ki... Hiçbir değer üretmeden, iz bırakmadan yaşanan bir hayat 80 yıl değil de 800 yıl olsa ne yazar ki? 18 ay da unutulduktan sonra... Yazık oluyor bize. Çok ucuza gidiyoruz. -İnsanın yetiştirdiği öğrencileri olmalı, öğretmen olmasa bile... -Yazdığı bir kitabı olmalı en azından, ya da yazmaya niyetlendiği... -Tanımadığı, adını bile bilmediği insanlarda iz bırakmışlığı olmalı... -Birileri çevirmeli yolunu “Siz beni tanımazsınız ama ben sizi tanıyorum, siz benim hayatımı değiştirdiniz” demeli yıllar sonra...
Devamı

Sürekli Devinim, Sürekli Özveri...

 “Sürekli devinim imkansızsa, sürekli özveri zorunlu mudur?” Javert, Sefiller romanın da yasayı temsil eden dürüst polistir. Katı bir adalet anlayışına sahip olan Javert, bir gün peşinde olduğu suçluyu tam yakalayacakken bir tuzağa düşer. Kendini ölümle burun buruna bulmuşken, onun hayatını kurtarmaya gelen kişi, Javert’in yakalamak için uğraştığı Jan Valjean’dır. Aranan bir suçlu, polisi içinde bulunduğu durumdan kurtarır. İşte bu durum, polis için büyük bir buhranın başlangıcı olacaktır. Javert bir ikilemle karşı karşıyadır: Suçluyu gözaltına alırsa, bu suçlu Javert’in hayatını kurtardığı için insani yasaya ihanet etmiş olurdu. Eğer gitmesine izin verirse, her zaman inandığı ve güvendiği değerlerden taviz vererek görevine ihanet etmiş olurdu.Javert intihar etmeden önce, bu müthiş ikileminin sonucunda iç dünyasında yaşanan çatışmayı Victor Hugo şu şekilde anlatır bize: Javert, büyük bir ıstırap içindeydi. Allak bullak olmuş, gaflet anında bile berraklığını koruyan bu zihin saydaml...
Devamı