Hayattan, Hayatın İçinden...

 Adımlarım birbirine dolanırken zihnimde tek bir yankı var: Sığınacak hiçbir limanım yok. Durmak felaket, yürümek ise imkansız. Bir eyleme geçecek takatim kalmadı ama olduğum yerde çürümeyi de kabullenemiyorum. Ne beyaz bayrak çekip teslim olabiliyorum ne de kılıcımı çekip meydana çıkabiliyorum... Ama asıl acı olan şu: Beni tam da bu felç halindeki boşluğa mahkûm etmek istediler. Hedefleri buydu. Beni arafta tutmak; ne tam diri ne tam ölü, ne bütünüyle akıllı ne de tamamen meczup. Sadece korkunun parmaklıkları arasında titreyen bir gölge olmamı beklediler. Kendileri bir kalıba sığmazken, benim ruhumu kendi biçimsizlikleriyle şekillendirmeye kalktılar. Her birey kendi varoluşuna bir imza atar, bir gaye yükler. Öyleyse neden diğerlerinin attığı adımlar benim yolumdan daha kutsal sayılıyor? Sırf onlara ait değil diye benim doğrum neden bir yanılgı muamelesi görüyor? Neden dünyanın geri kalanı her zaman "haklı" kürsüsünde otururken, sanık sandalyesi sadece bana ayrılıyor? Hakikat...

 “Sürekli devinim imkansızsa, sürekli özveri zorunlu mudur?” Javert, Sefiller romanın da yasayı temsil eden dürüst polistir. Katı bir adalet anlayışına sahip olan Javert, bir gün peşinde olduğu suçluyu tam yakalayacakken bir tuzağa düşer. Kendini ölümle burun buruna bulmuşken, onun hayatını kurtarmaya gelen kişi, Javert’in yakalamak için uğraştığı Jan Valjean’dır. Aranan bir suçlu, polisi içinde bulunduğu durumdan kurtarır. İşte bu durum, polis için büyük bir buhranın başlangıcı olacaktır. Javert bir ikilemle karşı karşıyadır: Suçluyu gözaltına alırsa, bu suçlu Javert’in hayatını kurtardığı için insani yasaya ihanet etmiş olurdu. Eğer gitmesine izin verirse, her zaman inandığı ve güvendiği değerlerden taviz vererek görevine ihanet etmiş olurdu.Javert intihar etmeden önce, bu müthiş ikileminin sonucunda iç dünyasında yaşanan çatışmayı Victor Hugo şu şekilde anlatır bize: Javert, büyük bir ıstırap içindeydi. Allak bullak olmuş, gaflet anında bile berraklığını koruyan bu zihin saydaml...