Hayattan, Hayatın İçinden...

“Beni anlamıyorlardı. Zararı yok. Zaten beni, daha kimler anlamadı.” Oğuz Atay - Korkuyu Beklerken İnsanın anlaşılma arzusu, en temel ihtiyaçlarından biridir. Çünkü anlaşılmak, yalnızca sözlerimizin duyulması değil, duygularımızın ve düşüncelerimizin derinden hissedilip özümsenmesidir. Kimi zaman kendimizi defalarca ifade ederiz. Aynı sözleri, aynı duygularla dile getiririz. Fakat her seferinde, sesimiz karşılıksız kalır. Duygularımız karşı duvara çarparak geri döner. Anlatmak isteriz, ama karşımızdaki duyamaz; hissettirmek isteriz, ama karşımızdaki hissedemez. Bu tekrar eden deneyimler önce içimizde bir kırgınlık yaratır. Zamanla, sessiz bir kabullenişe dönüşür. Bu kabulleniş, artık kelimelerin yorgun düştüğü noktadır. Beklentilerden arınmış, kendi içine çekilmiş bir ruhun halidir. Bu noktada insan, dışarıdan beklediği anlayışı kendi içinde bulmaya çalışır. Belki de anlaşılmamanın getirdiği sessizlik, gerçek benliğin sesini duymak için bir fırsattır.

Yolunda gittiğini sandığım her şeyin altında, arkasında ve içinde ne zamandır korkunç bir şey büyümekteydi. Her şey parçalanıp dağıldı. Bu, ömür boyu sahip olduğum altı yüz kırk birinci balık. Tanrı’nın yarattığı başka bir canlıya bakmayı ve sevmeyi öğrenmem için ailem yıllar önce ilk balığımı almıştı. Sahip olduğum altı yüz kırk balıktan sonra öğrendiğim tek şey, insanın sevdiği her şeyin bir gün öleceği oldu. O özel kişiyle karşılaştığın ilk anda, onun bir gün ölüp toprağın altına gireceğine emin olabilirsin. Gelecekte beni her ne beklerse beklesin, en nihayetinde hayal kırıklığı olacağı kesin. Ne kadar dikkatli olursanız olun, hep bir şeyleri kaçırmış gibi hissedeceksiniz; sizi derinden etkileyen, tamamını tecrübe edemediğinizi söyleyen o berbat his. Dikkat kesilmeniz gereken dakikaları hızla geçmenizin yarattığı o zavallı duygu hep kalbinizde olacak. Yani o hisse alışsanız iyi olur. Günün birinde tüm yaşamınız bu histen ibaret olacak çünkü. İnsan önceden gayet iyi bildiği bir şeyi ...